Á opnunarhátíð Hinsegin daga síðastliðinn fimmtudag afhentu Samtökin ´78 mannréttindaviðurkenningu sína. Sú viðurkenning er afhent þeim sem lagt hafa þungt lóð á vogarskálarnar til að auka mannréttindi, sýnileika, skilning, fræðslu og mannvirðingu hinsegin fólks í íslensku samfélagi. Líkt og undanfarin ár voru viðurkenningarnar afhentar í þremur flokkum; „Einstaklingur innan félags“, „Einstaklingur utan félags“ og þriðji flokkurinn sem er „Félagasamtök, fyrirtæki eða stofnun“. Fyrir ári síðan voru teknar upp nýjar vinnureglur er varða val á viðtakendum viðurkenninganna. Framvæmd valsins er sem hér segir: Að vori er auglýst meðal félagsmanna eftir tilnefningum til viðurkenninganna og óskað eftir rökstuðningi við tilnefninguna. Eftir að tilnefningafrestur er útrunninn fjallar stjórn Samtakanna ´78 og trúnaðarráð um tilnefningarnar og að lokum ganga svo til leynilegra kosninga. Úrslit kosninganna stýra því svo hverjir hljóta viðurkenningu hverju sinni. Aðili sem einu sinni hefur verið tilnefndur verður svo áfram í vali um ókomna tíð því tilnefningalistinn eyðist aldrei. Þannig er reynt að sporna við því að það sem vel er gert gleymist. Eðli og ástæður slíkra viðurkenninga eru margvíslegar, ekki síst til þess að þakka óeigingjarnt, strembið og oftar en ekki margra ára starf í þágu málstaðarins, en einnig til að vekja athygli á því sem fagmannlega er gert í núliðinni tíð en hefur ef til vill ekki vakið verðskuldaða eftirtekt.
Samtökin ’78 hafa á undanförnum 30 árum unnið ötullega að því að rjúfa þögnina og skapa hinsegin fólki vettvang þar sem virðing er borin fyrir margbreytileikanum. Virðing fyrir því að hommar, lesbíur, tvíkynhneigðir og transgender fólk fái að vera til á sínum eigin forsendum en ekki á forsendum annarra. 
Hlutverk 
Þeir menn sem geta börn í frillulífi gjaldi átján álnir hvort um sig að fyrstu barneign. En sex aura að annarri barneign. Að þriðja barni tólf aura hvort um sig. Að fjórðu barneign þrjár merkur hvort u m sig og fariaf fjórðunginum. Kunni þau í fimmta sinn brotleg að verða sín á millumað fimmta barni missi húðina eður eigist. Skal presturinn til skyldur uppá síns embættis vegna og svo sýslumaðurinn uppá síns valds vegna,slíka menn harðlega að áminna, að þau af láti þvílíkum óheyrilegumlifnaði og lifi með öngu móti í slíkum opinberlegum hneykslunum. (Úr Stóradómi 1564.)
Hugleiðing Viðars Eggertssonar, leikstjóra og stjórnarmanns í Samtökunum 78. 
Undanfarið hafa staðið yfir miklar umræður um hjónabandið og áhugaverðar í sjálfu sér. Þær virðast tilkomnar vegna frumvarps um miklar og flóknar breytingar á lögum um „réttarstöðu samkynhneigðra“, eins og það er kallað. Virðist sá misskilningur uppi að þar séu á ferð róttækar breytingar af einhverju tagi en svo er ekki heldur er verið að stoppa upp í göt á lagabálki um „Staðfesta samvist“ sem tók gildi árið 1996 og þótti á sínum tíma mikil réttarbót. 
Einhvern tímann var sagt að góðir hlutir gerðust hægt. Það eru kannski orð að sönnu og þó? Nú á dögunum mælti forsætisráðherra fyrir frumvarpi um réttindi samkynhneigðra. Með frumvarpi þessu er afnumið aldagamalt misrétti sem hommar og lesbíur hafa mátt búa við. En nú er mál að linni, allir skulu vera jafnir fyrir lögum, óháð trúarbrögðum, kynhneigð litarhætti o.s.frv. 
Í ágúst sl. skilaði nefnd sem forsætisráðherra skipaði til að kanna réttarstöðu samkynhneigðs fólks skýrslu með niðurstöðum nefndarstarfsins. Niðurstöður þessar eru athyglisverðar og þokar nokkuð í átt jafnréttis en gætir þó enn fordóma og vantrausts í garð samkynhneigðra. 
Samkvæmt skoðanakönnun Gallups er meirihluti Evrópubúa hlynntur því að hjónabönd samkynhneigðra para verði lögleidd. Meiri andstaða mælist gegn réttinum til ættleiðinga.
Stuttur annáll um misrétti og réttarbætur til handa samkynhneigðum eftir Þorvald Kristinsson.
