Skemmtilegt viðtal við Hafdísi Erlu Hafsteinsdóttur og Vilhjálm Inga Vilhjálmsson í íþróttafélaginu Styrmi. Þau segja íþróttastarfið vera nauðsynlegt í samfélagi samkynhneigðra og segir Vilhjálmur Ingi að félagið hafi verið honum ómetanlegt stuðningsnet þegar hann kom út úr skápnum í vetur. Sara McMahon ræddi við Hafdísi Erlu og Vilhjálm Inga um fordóma, samstöðu og glæstan árangur Styrmismanna á hinum nýafstöðnum Outgames-leikum. Viðtalið birtist í Fréttablaðinu 8. ágúst 2009 og má nálgast það hér.








Félagsráðgjöf Samtakanna ’78 hefur verið starfrækt í nokkur ár en hjá félaginu starfa tveir félagsráðgjafar, þær Anni Haugen og Guðbjörg Ottósdóttir. Ráðgjöfin en mikilvæg þjónusta við þá sem eru að „koma út“ sem samkynhneigðir einstaklingar en ekki síður fyrir foreldra og aðstandendur sem leita svara við þeim ótal spurningum sem vakna þegar einhver nákominn kemur út úr skápnum.
Í gegnum tíðina hefur lítið borið á þátttöku í hópíþróttum meðal homma og áhugi þeirra frekar beinst að ástundun einstaklingsgreina svo og iðkun líkamsræktar í líkamsræktarstöðvum. Ýmsir hafa jafnvel gengið með þá grillu að „samkynhneigður íþóttamaður“ væri mótsögn í sjálfu sér enda hafa fyrirmyndirnar hingað til verið fáar ef nokkrar hér á Íslandi. Síðastliðið sumar varð breyting á þegar íþróttafélagið St. Styrmir var stofnað.
Allt ungt fólk í Færeyjum veit hver hann er. Hann stýrir tónlistarþættinum Rokkstovan í færeyska útvarpinu og er frægur tónlistarmaður þar í landi, spilar með hljómsveitinni Makrel sem nýtur mikilla vinsælda og hefur sent frá sér þrjár geisladiska, en einnig hefur hann sjálfur gefið út sína eigin sólóskífu, Implosive.
Viðar Eggertsson og Ingi Þór Jónsson á trúnaðarráðsfundi Samtakanna ´78HANN ER LJÓSHÆRÐUR, laglegur og íþróttamanns- legur. Hann ber með sér þennan hlýlega en óræða blæ hins íslenska hjartahreina sveitastráks. Það er ískalt og niðdimmt vetrarsíðdegi þegar við hittumst á rólegu kaffihúsi og hann segir mér sögu sína:
Svo lengi sem ég man eftir mér hef ég alltaf þekkt fordóma. Þegar sonur minn sagði mér að hann væri hommi þurfti ég ekki að leita langt til að setja mig í sporin hans. Samt hafði ég engin kynni af þeim fordómum sem snúast um kynhneigð fólks fyrr en ég var orðin fullorðin kona.
Skáldið Elías Mar hefur lifað tímana tvenna enda að nálgast áttrætt og hefur bæði ferðast víða og verið hispurslaus þátttakandi í samfélagi samkynhneigðra frá því snemma á þrítugsaldri. Hann kallar sjálfan sig tvíkynhneigðan enda gæddur þeim hæfileika, eins og hann kallar það, að geta hrifist bæði af konum og körlum. Hann sagði Ásgeiri Þ. Ingvarssyni frá þeim heimi sem mætti hómósexualista fyrir hálfri öld.
Vorið 1999 var Viðari Eggertssyni, leikara og leikstjóra, boðið á vettvang Samtakanna ´78 þar sem hann hélt fróðlegt erindi um leikhús og samkynhneigð og dró saman mikilsverða sögulega þætti í því samspili. Erindið vakti slíka athygli og þótti svo merk menningarsöguleg heimild að nokkrum vikum síðar átti Þorvaldur Kristinsson blaðaviðtal við Viðar sem hér er endurbirt: Um samkynhneigð eins og hún snýr að íslensku leikhúsi ? í fortíð og nútíð.
Jón Eggert Víðisson segir frá því þegar hann kom úr felum í enskutíma í menntaskóla. Þau tíðindi gerðust haustið 1998 í Menntaskólanum á Akureyri að fyrsti nemandi skólans kom opinberlega úr skápnum. Jón Eggert Víðisson átti að flytja fyrirlestur um sjálfvalið efni í í enskutíma hjá Ásmundi Jónssyni. Hann valdi efnið samkynhneigð og lauk ræðu sinni á ensku með því að lýsa því yfir að hann væri sjálfur hommi. Þá var Jón Eggert átján ára. 

